Tarantula ukraińska
Samica z młodymi
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Podtyp	szczękoczułkowce
Gromada	pajęczaki
Rząd	pająki
Rodzina	pogońcowate
Rodzaj	Lycosa
Gatunek	tarantula ukraińska
Nazwa systematyczna
Lycosa singoriensis
Laxmann, 1770
:)
:)

Tarantula ukraińska (Lycosa singoriensis) – gatunek dużego pająka z rodziny pogońcowatych (Lycosidae).

Morfologia

Tarantula ukraińska jest jednym z największych przedstawicieli pogońcowatych – dorosłe samice mierzą 28–40 mm długości (bez odnóży) i ważą od 2,6 do 7 g^[1]. Jest największym pająkiem występującym w Europie Środkowej^[2]. Aparat jadowy składa się z pary gruczołów jadowych i masywnych szczękoczułków zbudowanych z grubej podstawy i ruchomych pazurów jadowych^[3].

Etologia

Tarantula ukraińska żyje w norach o średnicy 2–4 cm i długości 30–60 cm, wyłożonych nicią pajęczą. Wejście do nory często również pokryte jest oprzędem. W dzień pająk przebywa na dnie nory, zaś nocą czyha na ofiarę przy wejściu. Po upolowaniu zdobyczy zaciąga ją w głąb tunelu. Tarantule ukraińskie są agresywnymi pająkami – notowano przypadki ukąszeń ludzi i innych zwierząt. Ukąszenia wywołują widoczne efekty, takie jak zaczerwienienie i ból w okolicach miejsca ukąszenia^[1]. Ze względu na duże rozmiary pazurów jadowych tarantul ukraińskich ich ugryzienie jest bolesne, a ślady po nim – widoczne^[3].

Występowanie

Lycosa singoriensis jest gatunkiem szeroko rozprzestrzenionym od Chin do środkowej Europy^[1][3]. Najbardziej na zachód wysunięty punkt jego zasięgu występowania znajduje się we wschodniej Austrii^[2]. Po wycofaniu się lodowców zaczął rozprzestrzeniać się na tereny Europy Środkowej – w połowie XVIII wieku dotarł do Węgier, a w połowie XX wieku do Moraw. W latach 60. XX wieku proces ten ustał, a zasięg występowania tarantuli ukraińskiej nieco się zmniejszył^[4].